No właśnie. Powoli odkrywam pewną prawidłowość i zaczynam rozumieć czym różni się małolata od kobiety dojrzałej.
Poprzedni wpis dotyczył ślicznej, zgrabnej, i niezwykle żywiołowej i energicznej gówniary. To prawda, młodość pociąga, wydaje się infantylna, ale też pozawala przypomnieć sobie wiele fajnych rzeczy. Ciało jest jędrne i świeże, aż prosi się by je pieścić, podziwiać i delektować się nim. A w tym przypadku świeżość była podwójna. Zupełna świeżynka, której nikt nigdy nawet rąk nie związał. I co? Zobaczyła. Poczuła. I najwidoczniej uznała, iż wie już wszystko i więcej nie potrzebuje. Nie jestem w stanie tego zrozumieć... W momencie, gdy można było już uchylić rąbka tajemnicy, która dla wielu nie będzie nawet istnieć w sferze marzeń, następuje odwrót. Czy to jest oznaka naszych czasów i wszechogarniającej powierzchowności? Czy coraz większa swoboda w obyczajowości i śmiałość w sprawdzaniu nowości aż tak bardzo spłyca nasze życie? Krótka znajomość, szybki sex, klaps na dowidzenia. I to wszystko? Czy chcemy zadowalać się jedynie namiastką życia i spłyconych przeżyć?
Jakoś nie pasuję do tego świata i chyba jestem staroświecki.
Na szczęście nie ja jeden... Nie tylko ja chcę dostawać więcej niż mogę chcieć. I nie tylko ja jestem ciekaw tego, co znajduje się za ustaloną i nieprzekraczalną granicą.
A skąd te przemyślenia i dywagacje? Otuż całkiem niedawno dostałem sms'a: "(...) nie wiem co ty takiego masz w rękach, ale każdy twój dotyk wprawia mnie w drżenie. W czasie koncertu była taka chwila, że kochałabym się z tobą na tej ławce."
Biorąc pod uwagę, iż byliśmy w miejscu publicznym, w dodatku na powietrzu (miejsca publiczne były limitem, były...). Oraz fakt, iż dwie godziny wcześniej suka oberwała tak, że siniaki zejdą pewnie za jakieś dwa tygodnie. Jest to tym bardziej pocieszające. Dojrzała kobieta, po prostu wie, że może chcieć i może dostać więcej niż sama mogłaby przypuszczać.
A konkluzja...? Młodziutkie dziewczynki są piękne i pociągające, jednak przez swą niecierpliwość nie są w stanie poznać ani siebie, ani prawdziwego życia, ani doznań wykraczających poza ich oczekiwania.

Gdy było już po wszystkim, atmosfera nieco się rozluźniła...
Mówiąc "czas na mnie" sięgnąłem do jej szyi, odgarnąłem włosy i zacząłem rozpinać obrożę. Gdy ją zdjąłem, zobaczyłem na jej twarzy zdziwienie. Spojrzałem pytająco w jej wielkie oczy...
- O matko... Jak dziwnie się bez niej czuję... Powiedziałabym nawet, że czegoś mi brakuje.
Położyła swoją dłoń na obnażonej szyi i widać było jedynie, jak bezskutecznie próbuje zrozumieć to, co się stało.
Objęła mnie w pasie i wtuliła się w moje uda.

Czyżbym się rozczulił? Nie przypuszczałem, że po jednej sesji usłyszę coś takiego...

Ech życie... Cięgle trwa i nawet te "wirtualne" daje czasem o sobie znać. Tak, to komentarz do 'suczki' i do 'bezbronnej'.
Jednorazówki - nie przepadam za nimi bo są powierzchowne, ale czasem bywają fajne. Ta natomiast była zarówno fajna jak i dziwna. Kontekstu i początku nie będzie, będzie za to coś innego...
Gdy już wydawało się, że nic więcej ciekawego nie może się wydarzyć, coś mnie sprowokowało do zrobienia rzeczy, której miałem nie robić. Wiedziałem, że ona nie lubi wiązania i źle się czuje, gdy jest skrępowana. Ale... Gdy siedziała swobodnie na łóżku paląc papierosa, powiedziałem, że mam na coś ochotę. Frywolnie spytała - na co? Wyjąłem z torby linę i rzuciłem jej pod nogi. Nieco się speszyła, ale nic nie odparła. Wyjąłem więc dłuższą, która również wylądowała między jej nogami. Spytała - co chcesz zrobić? Odparłem - zaufaj mi, nic złego cię nie spotka.
Gdy przeciągnąłem pierwszy oplot po jej brzuchu, aż się wzdrygnęła. Drugi... drżenie jej ciała niewyobrażalne. Gdy wiązałem supeł na linie przeplecionej między nogami tak, by trafiał idealnie na łechtaczkę zaczęła chichotać. Czyżby oznaka histerii? Gdy zawiązałem już "majtki" wziąłem drugą linę. Centymetr po centymetrze układałem ją na jej ciele. Począwszy od nadgarstków, poprzez łokcie, dalej do piersi i na powrót do pleców. Chichotom nie było końca. Do momentu, gdy nie dotarło do niej, że jest w tej chwili skazana na moją łaskę i niełaskę. Powróciło podniecenie i jeszcze coś. Obawa, co stanie się dalej...